Nouwens wenner

Neulah Mallinson – Claremont

Blokraai #37 wenner

Robyn Bosse – East London

Februarie

Defy wenners

Elizma Rossouw – Bonnievale

Annelize Kleyngeld – Port Elizabeth

Mary Mendes – Milnerton

Lorna Stirling – Lonehill

Blokraai #37 wenner

Pauline Horn – Bellville

Maart

Alpine Lounge wenner

Shaun Knoesen – Bloemfontein

Blokraai #39 wenner

A Steyn- Johannesburg

April

Slumberland wenners

Debbie de Bastos – Cape Town

V Burger – Kuilsrivier

Dewald van der Rijst – Oudtshoorn

Arlene Beukes – Thersa Park

Nawaal Rossier-Baboo – Cape Town

Akanksha Malik-Nair – Pinelands

Lynne McMurray – Durbanville

Blokraai #40 wenners

Elma Viljoen – Langenhovenpark

Lynette Steadman  – Panorama

Terina Opperman – Worcester

DRIE lesers sal een van net enkele kunswerke (609 x 910 mm) uit ’n beperkte oplaag ontvang.

Elke prys is R9 000 werd (raam uitgesluit).

VYF ander lesers kan die geleentheid kry om een van Marlene se naweek-fotografieslypskole ter waarde van R2 000 by haar sentrum by te woon.  Die prys sluit twee nagte se verblyf en vervoer na en van die Oos-Londense lughawe, geborg deur Meander Inn (043 726 2310, meanderinn.co.za), in. Vliegkoste is uitgesluit.

Ontdek ’n hele nuwe wêreld in die tydlose kunsfoto’s van Marlene Neumann. Dié talentvolle kunstenaar transformeer tonele met ’n spesiale donkerkamer-tegniek wat dit die gevoel van ’n skildery gee. So vang sy die essensie van die beeld vas en gee dit lewe – geen wonder sy word as ’n “nuwe meester” beskou nie.

Marlene deel graag haar kennis en verskaf ’n nuwe perspektief op die lewe tydens haar unieke “Creativity through Photography”-slypskole by haar Centre for Photography and Light in Oos-Londen. “Studente hoef nie fotografiekennis te hê vir die kursus nie – maar beslis ’n passie vir die lewe,” sê sy.

Vir nog inligting oor haar slypskole of om  haar fotokunswerke te besigtig of te bestel, skakel 083 321 3391 of sien marleneneumann.com.

ANTWOORD NET DIE VRAAG: In watter stad is Marlene Neumann se Centre for Photography and Light geleë?

SLUITINGSDATUM 12 Junie 2012

Om ’n ma te wees, is die edelste beroep wat enige vrou kan volg, want jy gee jouself – jou álles – om ’n kind joune te noem.

’n Kind wat deel van jou lyf was, bly vir ewig jonk in jou gedagtes. In Rome staan ons voor die Pietá in die St. Pietersbasilika en verwonder ons aan dié beeldhouwerk waarin Michelangelo Jesus ná sy kruisiging op sy moeder se skoot in marmer verewig het – die gesigte en lywe van Jesus en Maria ewe oud. ’n Medereisiger wil by ons gids weet:

Hoekom? Die gids antwoord dat ’n kind in die oë van ’n moeder ewig kind bly, maak nie saak hoe oud die mens is nie. Die kyker sien die volwasse man, maar wat Maria sien, is die baba Jesus.

Noudat ek ouer raak, verstaan ek meer van ma-wees. Ek kyk na al die moeders om my en word stil oor hoe hulle hul kinders beskerm asof dié steeds klein is.

Want ’n ma voed haar kinders na liggaam én na siel vir solank as sy leef. Van vroeg af seën sy hulle met kos. Systaan voor die stoof en haar oë word stil terwyl sy deeg afknie, die pot se deksel lig en die geure inadem. Dag na dag bly haar gedagtes by haar kinders, leef sy hul lewe, en vorm sy in haar gedagtes die lewens wat hulle eendag as grootmense gaan leef. ’n Ma wil altyd alles beter hê vir haar kinders as toe sy self kind was. Sy spoor hulle aan, bederf hulle, kyk blindelings verby hul foute – want sy is ma. Sy bly onbaatsugtig as dit by haar kinders kom.

My grootse ode gaan aan al die tweede mammas van die kinders van die wêreld waarin ons woon. Dié wat as huishulp en nanna omsien na ander se kinders en hulle soos hul eie grootmaak. Wat hulle voed, stories vertel, hulle medisyne gee as die koors rooi op hul wange uitslaan. Hulle sag aan die slaap sing as die vaak kombers gooi oor die kinderogies. En daarna die pad huis toe neem en tuis haar eie kinders gaan versorg en die rol van moeder, trooster, skoonmaker, kok, onderwyser en anker ook daar vervul.

My ander ode gaan aan die enkelmoeders wat beide ma, pa, trooster, voeder, onderwyser, vriend – alles saam – vir hul kinders moet wees. Aan al die ma’s wat nie die luukse het om te kan kies of hulle beroepsvrou of ma gaan wees nie. Wat móét werk, nie vir ekstras soos ’n tweede motor, ’n swembad of ’n oorsese vakansie nie, maar vir ’n nuwe skoolhemp as haar liefkind die oue ontgroei het, vir ’n koeldrankgeldjie as hy saam met sy span op die buurdorp moet gaan speel, vir ’n gesonde ontbyt voor die kleinspan bus toe stap.

Die kosbaarste geskenk wat ’n ma haar kind kan gee, is tyd – tyd vir speel, gesels, koekies bak, egte kos gee, hand aan hand stap, lepellê onder die duvet as die herfsdae teen die venster klop. En om jou kind, as die tyd kom, vlerke te gee om die lewe te gaan verower. Daarvoor sal jou kind jou ewig eer as moeder, ma en mentor.

In The Bridges of Madison County skryf Robert James Waller: “A woman gets two choices on earth. One is to live her own life, the other is to live the lives of her children.”

Hoe edel is dit nie om ’n ma te wees en jou eie lewe te gee vir dié uit jou lyf wat jy “my se eie kind” roep nie.

Toe ek ’n kind was het ek daarvan gedroom om in die stad te bly.

Die stad was ’n groot, groot plek met flieks, groot, pienk milkshakes, vars Simba-hoendertjips op die parade, ham-en-kaas-toast by die OK Bazaar se grênd kafee.

Jis, ons was vir weke opgewonde voor ons in onse kar geklim het vir ’n Kaapse trip. Vroemôre is ons aangetrek in ons mooiste klere.

Die bruin skoolskoene is mooi gepolitoer, die sokkies reguit opgetrek en omgevou onder ons knieë; die kortbroek vasgemaak met ’n belt en die hemp met sy gestyfde kraag netjies ingesteek. Jou hare was mooi geskeer – skoon reg rondom jou kop – en jou kuif styfgekam met Vitalis. My ma dra ’n nuwe sagteblou uitklokrok met ’n breë wit gordel en my pa sy liggroen safaripak en sy hoed. Ons het almal gaan groet; my oupa gebel en sy lysie gekry. En daar gaat ons in die blinkgewaste Studebaker: Ma en Pa voor en ons drie bulletjies in our Sunday best agter.

Stad toe, liggies toe, winkels toe! Op die paaie met die baie motors, die brûe wat in die hemel hang, my ma wat my pa die heeltyd vermaan om voor, langs hom en agter hom te kyk.

Die stad was anders – die groot hol, grys geboue, die baie winkels, die mense wat soos miere vinnig beweeg, die karre se toeters wat blaas, die parade met sy jaartse smouse waar jy enigiets kon koop.

Vandag bly ek deels in die stad. Tog kyk ek verby die liggies, die winkels, die restaurante en soek die berge op; die see met sy stil baaie, die woude waar jy die voëls kan hoor sing, die blommeverkopers waar jy soms jou ouma se dahlias, pronk-ertjies, leeubekkies en vilette kan ruik. In die stad skep jy jou eie platteland. Jy leer ken die mense wat jou brood bak, jou materiaal verskaf – elkeen so spesiaal; wat jou groet asof jy jou hele lewe deel is van hul familie. Ek praat met elkeen in sy taal: Engels, Afrikaans en my gunsteling, Kaapse Kleurlingafrikaans – ’n taal wat jy kan proe, koester en vashou. In die stad kan jy koop wat jy wil, teater bywoon, die nuwe flieks sien. Maar weet jy wat? As ek Donderdagmiddag in my bakkie klim en see toe ry, dan is ek op my gelukkigste, want die klein dorpie waar ek naweke bly is my kleinood. Hier word ek stil en kry ek my asem terug voor ek Dinsdag weer die pad stad toe vat.

In my hart is ek ’n mens van die veld – daar waar jy die mooi in die klippe sien, waar bome se lywe wolkekrabbers maak, waar die maan in al sy neon-glorie oor die veld opkom en waar die sterre se liggies helderder flikker as die hele stad se blinkgeit saam.

As jy in die veld is kan jy die grond ruik, sien hoe die miskruier voortbeur, die miere sade aandra. Die tiptol maat soek. Die tortels in die doringbome speel. In die Kalahari kan jy op ’n klip gaan sit en voor jou ’n hele movie sien van die natuur wat sy stap deur die skerm van jou oë stap. En as jy die Oscar van prente wil sien, kies ’n dag wanneer die weer begin opbou. Sit stil op jou klip en kyk hoe die weer nader kom, die wolke groter, dikker, gryser, swarter word. Die wind begin te waai, die blitse slaan, die donder speel ’n simfonieorkes. En dan die oopbars van die wolke en die strome water wat uitsak terwyl die veld dans in die reën. Jy self gaan staan in die middel van die veld, maak jou hande oop en lig jou arms na bo terwyl die reën jou lyf seën. Dit was jou hare, jou gesig, maak jou lyf nat. Jy hoor die voëltjies se opgewonde tjirp.

Elke dier van die veld se jubeling.

En jy is dankbaar dat jou siel die platteland kan ken en verstaan. Dat geite en grêndgeit verganklik is, dat die aarde en die veld jou skat – jou stad – is. Omdat jy regtig verstaan.

Die woord “begroting” was altyd vir my ’n vloe kwoord. Sedert die dae toe Barend du Plessis minister van finansies was, het die begroting my net geraak as dit by die prys van my sigarette gekom het!

Nou se dae het die huis steeds nie ’n begroting nie, maar ons leef baie eenvoudiger as voor die resessie. Ons draai onse sente om en koop met kontant in die beursie – dis die beste begrotinJou daaglikse brood

Die woord “begroting” was altyd vir my ’n vloe kwoord. Sedert die dae toe Barend du Plessis minister van finansies was, het die begroting my net geraak as dit by die prys van my sigarette gekom het!

Nou se dae het die huis steeds nie ’n begroting nie, maar ons leef baie eenvoudiger as voor die resessie. Ons draai onse sente om en koop met kontant in die beursie – dis die beste begrotingsraad. Selfs al gaan jy grootwinkel toe, koop jy net wat jy die dag nodig het en niks ekstra nie. Dis of die hele resessie ’n mens net weer bewus gemaak het van geld, en wat geld kan koop en wat nie. Menswees kan jy nie in ’n winkel koop nie, nog minder geluk, erkenning en liefde. Dié tyd van my lewe wil ek minder hê en ook in minder bly. Drie jaar gelede het ons die groot huis van 45 m² in ’n gastehuis verander en daar was net een uitweg vir slaapplek vir ons: garage toe. In net 21 m² het ons ’n gerieflike blyplek geskep wat ek vandag moeilik sal verruil vir die groot huis.

’n Mens is weer nederig in 2012. Die klein goedjies maak saak, soos jou liefmens, kinders, die kos wat jy eet, die groente in jou tuin. Of jou kat vir jou lief is en wat jy vir ander beteken.

Daar’s so baie maniere om die begroting te laat klop. Spaar energie: Die oumense het die gordyne vroemôre toegetrek; die huis was donker en laatmiddag as die son begin te wyk, word die gordyne oopgetrek, die luike oopgemaak en dan spoel die koel lug die huis binne. Oupa Koot het nat goiingsakke bo-op die solder gepak in Februarie – onder was die huis heerlik koel. Vandag doen ons dieselfde en bou jy jou huis dat al wat ’n venster is ’n trek kan hê; só reguleer jy die lug om jou koel te hou. Daar brand nooit meer as een lamp in ’n kamer nie, die songeiser maak die water warm en as ons die oond gebruik, word alles op een dag gebak – brood, beskuit, koekies, dalk ’n skaaprib of sommer aartappels en patats so heel in die skil.

Spaar skoonmaakmiddels: Jy koop asyn en maak jou huis daarmee skoon. Verwyder al wat ’n ammoniakbottel is – asyn doen dieselfde werk, so ook tuinsuurlemoene saam met sout. Ons was wasgoed met daai groen balle. Ons maak tuin nat met gryswater uit die wasmasjien.

Spaar brandstof: Ek ry stadig, luister RSG en musiek, bekyk die natuur en die mense. In my bakkie is daar altyd ’n 2-liter-bottel koue kraanwater om te drink en ’n paar rooiwang-appels as die koslus pla.

Ons koop g’n fênsie vleis nie – ons eet brood met ’n veeg Marmite met heerlike bak-eiers daarop, skywe tuintamatie en groen uielof uit die voortuin in stukke gesny. Of fynaartappels met saggebakte boerewors en groen-ertjies; daarby saam maak jy ’n heerlike bruinsous van die worswater.

As ons die slag mense oornooi: tuisgebakte brood, vars tuinslaai en pasta met feta, gekapte tamaties en olywe en ’n skeut vars suurlemoensap en swart maalpeper.

Ek vra gereeld: “Nou hoe maak jý om jou begroting te laat klop, Swaer?”

En almal antwoord: “Ons eet weer brood.”

Dis waar. Ek onthou brood saans regdeur my kleintyd; heerlike dik snye met plaasbotter en appelkooskonfyt. Soms was daar winkelkaas en in die somer tamaties. Wintermaande was dit biltong, ook Marmite en vissmeer en natuurlik grondboontjiebotter gemeng met appelkooskonfyt.

Maar die heel lekkerste lekker was Saterdagaand se braaibroodjie. Ek verruil dit vir niks anders in die wêreld nie. Jy smeer hom buite en binne met botter, sny uie, tamatie en kaas en sit dit op die brood, peper die brood en skep so hier en daar ’n stuk tamatie-pynappel-en-rissiekonfyt. Dan druk jy sy bek toe en vat hom rooster toe. Stadig, hoog bo die vuur braai jy hom tot sy wange lyk soos ’n voshaarperd wat teen die duine van die middel-Kalahari uit galop.

Dek jou tafel, steek ’n kers aan en gaan sit. Dan is dit jy en die brood. Seën die brood. Noem dit jou begrotingsfeesmaal en gedenk jou voorgeslagte.

Want ons kla steeds, al het ons soveel meer as wat hulle ooit in hulse hele lewe gehad het.

Sylvia Burgoffer
Posbus 10173
Brentwood Park
Benoni
1505

083 6692637

As ek aan opsitkers dink, kom bly die wonderlike reeks Manakwalanners uit 1994 onmiddellik in my kop.

Die vervaardiger, Johan van Jaarsveld, het ’n manier gehad om die mens in sy nederigste vorm te verwoord.

Ek onthou Sussie en Boerie, die nimlike Lizz Meiring en die jong Jan Ellis wat rooi hakskene het vir Sussie met haar wilde kurwes. Sy kon behoorlik Boerie se korasie laat styg, terwyl hy swetend hoed in die hand kom vlerksleep by haar in die negosiewinkel.

Soos menigte van die vrou-se-nasie, het sy hom op die punte van sy tone gehou; jy kon dit sien in sy hakkelrige woorde wat hy stomp voor haar ore neergelê het …

Sussie se mond pruil, terwyl sy maak of sy van niks weet nie, maar onderlangs loer sy deur daai swart wimpers vir Boerie se mooi oë, sy sterk skouers en spierwit volmondglimlag.

Boerie koop lekkers uit die fles, dié met die woorde op. Hulle was almal in uitgewaste roomyskleure. Sulke dofsoet lekkers wat altoos vir my geproe het of hulle nie ordentlik afgestof is nie.

Hy koop ’n hand lekkers vir vyf sent en dan lees hy die woorde een vir een in sy stilligheid.

Einde ten laaste skep hy moed en sit die lekker in Sussie se hand terwyl hy bloedrooi bloos.

Sussie kyk die sagte pienk lekker en lees: “Wil jy vry?” Haar wimpers slaan neer soos ’n wafferse donkiemerrie s’n, sy kyk na haar skoene, stryk haar voorskoot reg en kyk dan op terwyl sy die lekker agter in haar kies steek.

“Ja, Boerie. Is reg so.”

Boerie se gesig lyk of hy die hele Koeberg-kragsentrale op sy eie kan opwek. In sy haastigheid strompel hy oor sy voete en met ’n “Tot later, Sussie,” is hy uit by die winkeldeur.

Vroegaand bad Sussie in die badkamer op die stoep. Die gasvlam in die geiser hyg nes Boerie.

Sy droog haar lyf af en gooi haarself vol Johnson’s se babapoeier. Dan gaat sit sy voor die spieëltafel en kam haar hare uit tot dit golf soos branders.

Sy vat rooisel en vryf twee kolle op haar se wange. Die rooisel gaat lippe toe, sy klad en vryf tot haar lippe soos twee aarbeie blink. Sy trek ’n sagte pienk blommetjiesrokkie aan en sit van KWV se oordiekolonie agter haar se ore.

Sy hoor die perd se galop buite. Die haastige afklim van haar vryer.

Haar ma roep van binne: “Sussie, Boerie is hier!” Sy swaai haar heupe en met oë wat blink soos twee koetsligte stap sy die voorkamer binne.

Daar staat Boerie. Die man lyk of die noordewind hom beetgehad het, verwaaid soos Namakwaland ná ’n stofstorm.

Daar is stilte in die voorhuis, die gaslamp sis. Hulle drink koffie uit die Sondagkoppies met die pienk rosies op. Haar pa drink syne uit sy piering uit; so op die punte van sy vingers blaas hy die hitsige koffie koud.

Dan staan hy op, steek die vetkers aan en së: “Kom, Vrou, ons los die kinners alleen.”

Boerie kan sy jeuk nie hou nie. Hy stotter soos ’n standerd 3-kind. Hy vra vir Sussie of hy langs haar op die settee kan sit. Haar oë is neergeslaan. “Ja, Boerie.” Hy gaat sit – amper die bank mis. Uiteindelik sit hy.

Die staanhorlosie tik-tok in die gang. “Ja, Sussie,” sug hy. “Ja, Boerie,” sug sy. Nou sit die twee so en staar voor hulle uit.

Die kers brand. Boerie kyk die kers, skuif nader na Sussie. Weer die sugtery.

Einde ten laaste, net voor die kers sy laaste lek gee in die blaker, sit die stomme man sy arms om Sussie. Sy sug: “Boerieeeee.”

Uit die kamer kug die oom. “Kom, Sussie, is slapenstyd.” Boerie skuif sy klere reg, sit sy hoed op en met twee oge wat gloei soos vuur, maak hy die bodeur oop, dan die onderdeur. Hy kyk vir Sussie vas in die oë. “Nag, Sussie.”

“Nag, Boerie.” Met ’n hals wat rooi uitslaan maak sy die deur saggies toe terwyl die perd buite met ’n spoed wegtrek …

Met dank vir die beelde in my kop verêrwe. Manakwalanners, geregisseer deur Koos Roets.

Toe ek ’n kind was het ek geleef vir vakansies, enige soort, solank dit net seetoe was.

Ons het op Robertson gebly. In die somer het die hitte jou vasgevang, jou benoud vasgedruk, maar daar was ’n bedrywigheid, ’n opgewondengeid in die huis, veral die kombuis.

Die ou lampolie-beskuitblik met die ronde deksel is afgestof, skoon uitgevee, en ook die koekieblikke met die katjiegesigte, dié met die rooi en pienk malvas op en die een met die tjoklits en rooilint-prentjies.

Dan, vroegdag, het my ma en ai Eva begin’t bak. Daar was plaasbotter van Dassieshoek, gemeng met drie keer gesifte meel, oupa Koot se amandels, vanieljegeursel, witsuiker uit die suikerblik, fyn gemmer, anys, korente, rooi kersies en baie mengbakke vir onse kinders om uit te eet.

Daar is die hele dag gebak tot al wat ’n beskuit- en koekieblik se maag propvol was. En dan het die pak begin. Die Studebaker is volgepak tot op die “roofrack”, vol met see-toe-gaan-goed: braairooster, vleis van die plaas, ekstra lampolie vir die lampe, kerse, reisdekens vir die seelug snags, baaibroeke, seehanddoeke, hoede, kleurvolle grafies en emmers, ketties, vangnette vir die klein seevissies, handlyne, inkleurboeke, en vir my ma-hulle leesboeke – stapels vol uit die biblioteek.

Uit Robertson ry ons weg, los die dorp met sy wingerde en sy blou berge agter. Eva sal na die hond- en katgoed kyk. Dan ry ons in die ligblou kar met die vlerke. Ons sing en ons kyk wie kan raai watter soort kar oor die volgende bult gaan kom. “ ’n Herbie,” skree Herman.

Dan weer ek: “Fairmont!” So gaat ons aan tot my pa ’n es kap voor die huis met die voorstoep met die geil, blou krimislelies, en die vyeboom in die agtertuin, met die ou houttafel en die bankies vir stoele daaronder.

By Struisbaai gekom is die huis neffens die see gelug. Ons almal stof af, maak beddens op, pak alles uit – vinnig, want die see wag.

Die dae word een, elke dag pas legkaart in die volgende, die reuk van gebraaide skaaptjops gegeur met koljander, sout en peper, boerewors en al die ander mense se braaivleisvure in die lug.

Gebraaide gevlekte snoek met botter en appelkooskonfyt; gemaalde alikreuk in die swartpot gekook, sommer oor die buitevuur, fyngemaal en gegeur met sout, witpeper, gekapte pietersielie, suurlemoen en neutmuskaat.

Smôrens as die son uit die see klim is ons op, maak my ma dorskoffie, ’n hele kan vol. Ons smeer warm anysbeskuitbrood dik met botter, maak toebroodjies van die snye en druk dit bietjie-bietjie in die melkkoffie wat my ma se hande voor ons neersit. Die koffie-botterbrood gaan dan gretig na die mondjies toe, sluk ons botterkoffie saam met

die soet van die anys se brood en die sout van ouma Nellie se eie karringbotter.

Dan gaan speel ons koes vir die branders van die see. Elke dag word die rooi bruiner en my sproete meer. Ek lag, ons almal lag. My ma swem saam in ’n blou baaikostuum en my pa lees André P. Brink se boeke.

Laatmiddag eet ons stroopsoet waatlemoen en somer-geelperskes,en speel jaag mekaar met die skille, dan vroteier, wegkruipertjie en teen skemer toktokkie. Saans eet ons saam by ’n tafel. My pa se mond prewel “Maak

ons opreg dankbaar daarvoor, Vader. Amen.” Dan eet ons my ma seheerlike boerekos, sommer groot borde vol, want die seelug gee onsaptyt – so sê my ma.

In die nag ná die eet is die kaarte uitgehaal: rummy, vreetkaart, brug– alles gespeel by die olielamp wat fft-fft blaas. Buite die seewind wat die gety help om die sand sag nag te soen, binne die drie bulletjies, hulle mamma en pappa en deur die vensters met die blomgordyne die gaslamp se strale wat die stoep verlig.

Plant dié maand ’n verskeidenheid beddingplante wat in die winter en vroeë lente sal blom, asook struike en rankplante wat in die lente kleur sal verskaf.

• Beddingplante vir die winter sluit gesiggies, viooltjies, Nemesias, papawers, Primulas, leeubekkies en Engelse madeliefies (Bellis perennis) in.
• Struike wat in die lente blom sluit in witmeidorings, blompruime, blomperskes, Japanse blomkersies,winterjasmyn (Jasminum nudiflorum), Rhaphiolepsis cvs., Chinese sneeuballe (Viburnum macrocephalum), inheemse blouklokkiesblomme (Mackaya bella), bladwisselende magnolias en boerejasmyn, asook fynbosstruike soos asaleas, japonikas, proteas, Ericas en speldekussings – gebruik ’n spesiaal geformuleerde misstof vir fynbosstruike, omdat dit uiters sensitief is vir die verkeerde misstowwe.
• Rankplante wat in die lente blom is valsjasmyn, Chinese jasmyn, petrea, banksiarose en Wisteria.

Om te verseker dat jou lenteplante ’n oorvloed bloeisels produseer, moet jy hulle van Mei tot hulle klaar geblom het, een keer per maand bemes en gereeld water gee.

Daar’s niks soos ’n verfrissende stort om jou in rat te kry vir ’n lang dag óf om jou aan die einde daarvan te verkwik nie. Daarom is dit geen wonder nie dat spatkamers al hoe gewilder raak, met al hoe meer huiseienaars wat hul “gewone” badkamers in ruim vertrekke omskep vir ’n heerlike spa-ervaring.

Raamlose storte sluit perfek aan by dié neiging en word op bestelling vervaardig volgens jou behoeftes. Die byderwetse panele word gemaak van deursigtige veiligheidsglas wat ’n badkamer heelwat groter laat lyk as wat dit is, en kan pragtig afgerond word met kontemporêre bykomstighede soos ’n ekstragroot stortkop of ’n stylvolle mengkraan.

As jy graag jou badkamer of stort ’n vars kleurinspuiting wil gee, oorweeg ’n treffende oranje mosaïek-fokusmuur – volgens die kleurkenners Pantone is Tangerine Tango, ’n energieke rooi-oranje, immers die kleur van die jaar vir 2012. Skep jou eie ontwerp en kies uit ’n wye verskeidenheid kleurryke mosaïekteëls om die voorkoms te kry wat jy graag wil hê; onthou, helderkleurige mosaïekteëls verskaf ’n dramatiese effek wanneer dit as ’n soliede blok kleur in byvoorbeeld die stort gebruik word. As ’n flambojante oranje fokusmuur nie in jou smaak val nie, kan jy mosaïekteëls ook as randversierings inspan vir ’n tikkie kleur.

Vir meer inligting, skakel 0800 002 783 of besoek www.tileafrica.co.za. Volg Tile Africa op Twitter en Facebook en kry nóg kreatiewe idees vir jou huis.

VRAAG Wat is die kleur van die jaar vir 2012?

SLUITINGSDATUM 15 Mei 2012